Een stapje terug naar de menselijke maat?
Ik beheer een bescheiden antiquariaat op Boekwinkeltjes.nl. Zo heel af en toe overkomt het me dat er iemand een boek bestelt. Meer nog dan van het geldelijk gewin dat zo’n bestelling me oplevert, word ik blij van de omstandigheid dat er iemand is die geïnteresseerd is in boeken – in het bijzonder in het boek dat hij in mijn antiquariaatje heeft aangetroffen – en die de moeite heeft genomen het bij mij te bestellen. Ik neem meestal node afscheid van het betreffende boek, maar de wetenschap dat ik er indertijd van heb genoten en dat het nu terechtkomt bij iemand die er op zijn beurt van gaat genieten, maakt alles goed.
Zo kreeg ik anderhalve week geleden het verzoek om boek X op te sturen naar België. Geen probleem, natuurlijk. Op PostNl alle gegevens naar waarheid ingevuld, het adreslabel met barcode uitgedraaid en op het stevig ingepakte boek geplakt. Maar liefst € 10,- bedroeg de porto, maar voor dat bedrag kon de besteller natuurlijk niet naar Nederland komen. Verder hield de service van PostNl in dat wij beiden ook nog eens een track- & tracecode kregen én de mededeling dat het drie werkdagen zou duren voordat het op zijn bestemming zou aankomen. Dat was wat aan de trage kant, en dat zou op termijn wel eens problematisch kunnen gaan worden voor PostNl. Maar goed, het pakket was weg, mijn bankrekening liet een verhoogd saldo zien, dus geen reden voor zorgen.
Vandaag, anderhalve week nadat ik het boek bij een PostNl-punt had afgegeven, kreeg ik een mailtje van het vervoersbedrijf dat het de ontvanger van mijn pakket op de hoogte had gesteld van het feit dat het pakketje bij afhaalpunt A op hem lag te wachten. Ik verkeerde al dagen in de veronderstelling dat de koper het boek inmiddels uit had en ik wilde hem al eens vragen wat hij ervan vond, maar hij moest het dus nog krijgen! Enne, ik had toch zijn adres op het adreslabel gezet? Mijn eerste reactie leek in de richting van verontwaardiging te gaan: wat een slechte service, wat een loze beloftes! Maar ineens vrolijkte dit avontuur me op!
Ik heb het van meet af aan één van de ergste veranderingen in onze maatschappij gevonden: de 24-uurs economie, het vóór middernacht aanklikken van iets wat je allesbehalve stante pede nodig hebt en het vóór het kraaien van de haan al op je deurmat hebben liggen! Dat kan alleen maar, als er tienduizenden mensen bij nacht en ontij in logistieke blokkendozen op desolate industrieterreinen voor een habbekrats orders aan het picken zijn. Dat kan alleen maar, als onderbetaalde en uitgebuite bezorgers in vervuilende bestelbusjes de straten van onze dorpen en steden verstoppen (heb je Sorry We’ve Missed You gezien?).
Betekent deze trage bezorging dat we zullen moeten wennen aan langer wachten? Is ze het gevolg van vermenselijking van de arbeidsomstandigheden? Hoeven de tienduizenden, meestal buitenlandse orderpickers niet langer meer ’s nachts te werken? Kunnen bezorgers nu in vaste dienst genomen worden? Als je dan toch niet meer op je wenken bediend gaat worden, ga je dan weer fysieke winkels bezoeken? Sta je jezelf toe te ontdekken hoe fijn het kan zijn om even verlangend uit te moeten kijken naar iets wat je dolgraag wilt hebben? Dat dat veel fijner is dan helemaal geen verlangend gevoel meer hebben, omdat je daar vanwege de supersnelle bezorging de tijd niet meer voor krijgt? Dat zou ik van ganser harte toejuichen. Ik koester de illusie dat mijn ervaring met PostNl een eerste symptoom is van een veranderende mentaliteit.
Maar het zal toch niet komen door personeelsgebrek…